Czy można się nie czuć?
Bo ja właśnie czuje, że nie czuję...

Nie mam motywacji żeby wstać z łóżka. Po 2 godzinnej walce wstaję, bo wiem, że o 16 z pracy wróci mama i spyta co dziś robiłam..
Wczoraj siedząc u fryzjera myślałam, że się popłaczę. Fryzjerka obcięła mi moją długą po usta grzywkę.. Wyglądałam jak miś Kolargol.. Drugą, gorszą rzeczą było lustro i odbijająca się w nim twarz.. Tłusta, okrągła, z dodatkowym podbródkiem. Grzywkę ułożyłam po mojemu, gęba została.
Któryś z kolei dzień się obżeram. Żołądek boli, zresztą cały układ pokarmowy boli. Dobrze, niech boli, nikt jedzenia ci do ust nie wkłada. Nie umiem sobie z tym poradzić, więc uciekam, uciekam w czwartek.. Wracam na stancję. Tam lepiej panuję nad jedzeniem, tam nikt nie interesuje się dlaczego śpię ponad połowę doby, dlaczego jeszcze chodzę w piżamie i czy jadłam czy nie jadłam. Tu wszyscy wcześnie wstają...
Miałam iść do lekarza. Poprosić o skierowanie na badania. Idę już 2 rok. Wiem, że znowu będzie miał pretensje, znowu nakrzyczy, znowu powie, że nie ja jestem lekarzem. Dobrze, więc dalej będę tkwić w swej apatii. Źle się czuję, nie mam siły, momentami robi mi się słabo a ręce drętwieją, ale dobrze niech tak będzie.
Jutro idę na pogrzeb. Zmarł ojciec znajomej. Przykre, że coraz więcej osób z mojego najbliższego otoczenia umiera... Nie żyją ludzie, którzy chcieli żyć.
A ja? Żyję, mimo, że życie marnuję. Żyję, mimo, że wcale mi na tym nie zależy.